Yolun Sonundaki Okyanus - Neil Gaiman


Kitabın Adı: Yolun Sonundaki Okyanus
Orjinal Adı: The Ocean At The End Of The Lane
Yazar: Neil Gaiman
Çeviren: Zeynep Heyzen Ateş
Yayınevi: İthaki Yayınları
Basım Tarihi: Mayıs 2014 (2. Baskı)
Sayfa Sayısı: 177
Selamlar!

Masal tadında bir hikaye ile birlikteyiz bugün, Yolun Sonundaki Okyanus! Hayal gücü ile kendisine her daim şapka çıkarttıran Neil Gaiman, bu hikayesi ile bizleri bir adamın çocukluk günlerine dair hayal meyal hatırladığı masalsı anılarını anlatıyor. Yayınevi İthaki olunca, hikayenin tadını az çok tahmin edersiniz diye düşünüyorum.

Kitabımız, ana karakterimizin yetişkin çağında başlar, kimin olduğunu bilmediğimiz bir cenaze evinde bunalmıştır ve biraz dolaşmak için evden arabası ile uzaklaşmıştır. İşte her şey bu dolaşma ile başlar. Etrafında gördüğü yollar, evler ve diğer şeyler, onu zihninin tozlu raflarında arkaya itilmiş olan çocukluk anıları ile karşı karşıya bırakır. Etrafta dolaşırken denk geldiği bir ev ile, çocukluk arkadaşı Lettie Hempstock'u anımsar. Onu görebileceği umudu ile eve giden kahramanımız, daha sonra kendini yedi yaşındaki anılarının orta yerinde bulur ve böylelikle bizim için de masal başlar.

İki kardeşten büyük olan karakterimiz, yaşına göre oldukça olgun bir yapıya sahiptir. Kitaplardaki dünyada kaybolmaktan çok hoşlanır (tanıdık geldi :P ). Ailesi yaşadıkları zorluklardan dolayı onun odasını kiraya verince kız kardeşi ile aynı odada kalmak zorunda kalmıştır. Yeni kiracının eve taşınması ile garip olaylar silsilesi de başlar. Ailenin bir şekilde dahil olduğu kötü bir olay sırasında 11 yaşlarındaki Lettie ile tanışan çocuk, onun annesi ve anneannesi ile yaşadığı çiftliğe gider ve masal dünyasının kapılarını aralar. Bu üçlünün "farklı" olduklarını çok kısa bir zamanda kavrayan kahramanımız, evlerinin yakınında bulunan kendisi göl, ama çocukların gözünde okyanus olan olağanüstü bir yeri de keşfetmiştir. İşte bu saatten sonra küçük çocuğun cesaret isteyen macerası başlar! Acaba kötü varlıklar karşısında iki küçük çocuk nasıl bir mücadele verecek?

Gelelim benim yorumuma. Neil Gaiman'ın hayal gücü ve bunu okuyucuya aktarmasını her daim başarılı bulmuşumdur. Bu kitapta da Gaiman bu konudaki beklentilerimi fazlası ile karşıladı. Kitap fantastik dünya ile gerçek dünyayı çok yumuşak bir şekilde harmanlamış. Özellikle ana karakterin olaylar karşısındaki duruş ve düşünceleri, çocukların aslında bizlerin sandığından çok daha fazla zeki olduklarını ve çoğumuzun "çocuk işte ne anlar" dediği olayları nasıl kendi süzgeçlerinden geçirip anladıklarını çok güzel bizlere göstermiş. Kitabı tavsiye eder miyim? Evet, ederim ama herkese değil. Sert bir fantastik kitap değil. Ama benim gibi gerçek hayatta sıradışılıklar arayan biriyseniz, tatlı bir hikaye olabilir. Ben okurken eğlendim, Lettie ve küçük arkadaşı kötü varlıklar ile savaşırken kendimi zaman zaman onların yerine koydum. Teenage dediğimiz 13-18 yaş ile belki genç yetişkin kategorisine sokabileceğim (bir de benim gibi kendi otuz ruhu onbeş olan varsa onları da dahil ediyorum :D) grupların okurken keyif alacağını düşündüğüm bir kitap oldu.

Kitaba Puanım 4/5

"Efsaneleri severim.Ne yetişkinler ne de çocuklar için yazılmışlardır.Bu tür ayrımların ötesindedirler.Neyseler odurlar. "

"Romanlar insanlardan daha güvenilirdir."

"Kimsenin içi dışı bir değildir. Senin de değil, benim de. İnsanlar bundan çok daha karışıktır. Herkes için geçerli bir kural bu."

"Farklı insanlar olayları farklı hatırlarlar. Ve iki insanın, aynı yerde olsalar bile aynı olayı aynı şekilde hatırladığını pek göremezsin. Yan yana duruyorsunuzdur ama iş olayları anlamdırmaya geldiğinde, aranızda dağlar kadar fark vardır."

"Gerçek hayat dayanamayacağım kadar zorlaştığında kitaplara sığınırım."

"Lettie Hempstock'ın eli bana cesaret vermişti ama o da henüz çocuktu. On bir yaşındaydı, evet benden büyüktü ve evet uzun yıllardır on birindeydi ama çocuktu işte. Ursula Monkton ise yetişkindi. O anda bütün cadıların, bütün kabusların, bütün canavarların bileşimi olması önemli değildi. Önemli olan yetişkin olmasıydı; çünkü yetişkinler ile çocuklar kavga ettiklerinde, yetişkinler her zaman kazanır."

"Büyürken kitaplardan çok şey öğrendim.İnsanları ve ne zaman nasıl davranmam gerektiğini bana kitaplar öğretti.Öğretmenim ve danışmanım onlardı. "

"İçlerine baktığında yetişkinler de yetişkin değildir.Dışarıdan,büyük,düşüncesiz veya ne yaptıklarını bilen kişilermiş gibi görünebilirler.Ama içleri çocukken nasılsa öyledir.Senin yaşındayken nasıllarsa öyledirler."

Keyifli okumalar =)

Sitting Panda
Google Plus'ta Paylaş
    Blogger Yorumları
    Facebook Yorumları

0 yorum:

Yorum Gönder